17 Inne zmiany w języku

Poniżej wymienione zostały wszystkie zmiany, które do rdzenia języka Python wnosi wersja 2.3.

Słowo yield jest teraz zawsze słowem kluczowym, co opisano w sekcji 3.

Została dodana wbudowana funkcja enumerate(), co opisano w sekcji 8.

Zostały dodane dwie stałe, True i False oraz wbudowany typ bool, co opisano w sekcji 10.

Konstruktor typu int() w przypadku otrzymania napisu lub liczby zmiennoprzecinkowej, która jest zbyt duża, aby dokonać przekształcenia do liczby całkowitej, zwróci teraz długą liczbę całkowitą, zamiast generowania wyjątku OverflowError. Może to prowadzić do paradoksalnej sytuacji, w której wartością wyrażenia isinstance(int(wyrażenie), int) jest False, jednak w praktyce nie powinno to być źródłem problemów.

Wbudowane typy obsługują teraz rozszerzoną składnię wykrojenia, co opisano w sekcji 16.

Nowa funkcja wbudowana, sum(obiekt_iterowalny, wartość_początkowa=0), sumuje elementy liczbowe podane przez obiekt iterowalny i zwraca obliczoną sumę. Funkcja sum() obsługuje wyłączni liczby, co oznacza, że nie jest możliwe użycie jej np. do sklejenia szeregu napisów. (Autor: Alex Martelli.)

Dotychczas wywołanie metody lista.insert(pozycja, wartość) dla ujemnych pozycji powodowało wstawienie wartości na początku listy. Zachowanie to uległo obecnie zmianie na rzecz zgodności z indeksowaniem w wykrojeniach, tak więc jeśli pozycja ma wartośći -1, wartość zostanie wstawiona przed ostatnim elementem, itp.

Metoda lista.index(wartość), poszukująca podanej wartości wśród elementów listy i zwracająca indeks właściwego elementu, obsługuje obecnie opcjonalne argumenty określające początek i koniec fragmentu listy, który ma zostać poddany wyszukiwaniu.

Słowniki mają nową metodę o nazwie pop(klucz[, domyślna]), która zwraca wartość odpowiadającą podanemu kluczowi, usuwając przy tym ze słownika tę parę klucz/wartość. W przypadku, gdy podany klucz nie występuje w słowniku, zostanie zwrócona wartość domyślna lub też metoda wygeneruje wyjątek KeyError, jeśli wartość domyślna nie została podana:

>>> d = {1:2}
>>> d
{1: 2}
>>> d.pop(4)
Traceback (most recent call last):
  File "stdin", line 1, in ?
KeyError: 4
>>> d.pop(1)
2
>>> d.pop(1)
Traceback (most recent call last):
  File "stdin", line 1, in ?
KeyError: 'pop(): dictionary is empty'
>>> d
{}
>>>

Istnieje również nowa metoda klasy, dict.fromkeys(iterowalny, wartość), która tworzy słownik o kluczach uzyskanych z podanego iteratora iterowalny i wartościach równych podanemu argumentowi wartość, przy czym domyślną wartością jest None.

(Autorem odpowiednich łatek jest Raymond Hettinger.)

Dodatkowo, konstruktor dict() dopuszcza teraz również użycie argumentów słownikowych, co upraszcza tworzenie niewielkich słowników:

>>> dict(czerwony=1, niebieski=2, zielony=3, czarny=4)
{'niebieski': 2, 'czarny': 4, 'zielony': 3, 'czerwony': 1}

(Autor: Just van Rossum.)

Instrukcja assert nie sprawdza już wartości znacznika __debug__, więc nie jest możliwe wyłączenie asercji poprzez zmianę wartości __debug__. Uruchomienie Pythona z opcją -O nadal powoduje generowanie kodu pozbawionego wszelkich asercji.

Większość obiektów typów jest teraz wywoływalna, więc można ich używać do tworzenia obiektów, takich jak funkcje, klasy, czy moduły. (Oznacza to, że moduł new może zostać w przyszłych wersjach Pythona uznany za przestarzały, gdyż zamiast niego można po prostu używać obiektów typów dostępnych w module types.) Na przykład, aby utworzyć nowy obiekt modułu, można użyć następującego kodu:

>>> import types
>>> m = types.ModuleType('abc','napis_dokumentujący')
>>> m
<module 'abc' (built-in)>
>>> m.__doc__
'napis_dokumentujący'

Dodano nowe ostrzeżenie o nazwie PendingDeprecationWarning, sygnalizujące użycie cechy, którą planuje się uznać za przestarzałą. Domyślnie ostrzeżenie nie będzie wypisywane. Aby spowodować sprawdzanie takich cech, należy w wierszu polecenia interpretera użyć opcji -Walways::PendingDeprecationWarning:: lub też wywołać funkcję warnings.filterwarnings().

Rozpoczął się proces przedawniania wyjątków opartych na napisach (jak w przypadku zapisu raise "Wystąpił błąd"). Zgłoszenie wyjątku z użyciem napisu spowoduje obecnie ostrzeżenie PendingDeprecationWarning.

Użycie None w roli zwykłego identyfikatora spowoduje wygenerowanie ostrzeżenia SyntaxWarning. W przyszłych wersjach Pythona None może ostatecznie stać się słowem kluczowym.

Metoda xreadlines() obiektów plikowych, wprowadzona w Pythonie 2.1, nie jest już niezbędna, gdyż obiekty plikowe działają teraz jako własne iteratory. Przeznaczeniem metody xreadlines() była szybsza realizacja pętli przebiegającej po wszystkich wierszach w pliku, jednak obecnie można odpowiednią pętlę zapisać po prostu jako: for wiersz in ob_plikowy. Obiekty plikowe zawierają również atrybut tylko do odczytu o nazwie encoding, informujący o kodowaniu używanym w treści pliku. Zapisywane do pliku napisy Unicode są automatycznie konwertowane na bajty przy użyciu podanego kodowania.

Uległ zmianie porządek odnajdywania metod, używany przez klasy w nowym stylu, choć różnica będzie zauważalna tylko w przypadku, gdy używamy naprawdę skomplikowanej hierarchii dziedziczenia klas. Zmiana nie dotyczy "klasycznych" klas. Python 2.2 używał topologicznego porządku przodków klasy, zaś Python 2.3 używa algorytmu C3, opisanego w dokumencie "Monotoniczna linearyzacja klas nadrzędnych w języku Dylan". Aby zrozumieć motywy leżące u podstaw tej zmiany, warto przeczytać artykuł Michele Simionato ``Python 2.3 Method Resolution Order'' lub wątek na liście dyskusyjnej python-dev, który rozpoczyna się listem spod adresu http://mail.python.org/pipermail/python-dev/2002-October/029035.html.

Samuele Pedroni jako pierwszy zwrócił uwagę na problem, zaimplementował również poprawkę, korzystającą z algorytmu C3.

Python wykonuje programy wielowątkowe, dokonując przełączenia pomiędzy wątkami co każde wykonane N instrukcji kodu bajtowego. Domyślna wartość N została zwiększona z 10 do 100 instrukcji, co w aplikacjach jednowątkowych zredukuje narzut związany z przełączaniem i spowoduje ich przyśpieszenie. Ucierpieć na tym mogą niektóre aplikacje wielowątkowe, osiągając dłuższy czas odpowiedzi, jednak poprawienie sytuacji jest bardzo proste i wiąże się z ustawieniem wartości N (np. na poprzednią wartość) poprzez wywołanie funkcji sys.setcheckinterval(N). Aktualną wartość ustawienia można uzyskać poprzez wywołanie nowej funkcji sys.getcheckinterval().

Zmianą mniej istotną, lecz mającą szeroki zasięg jest nazewnictwo typów w rozszerzeniach zdefiniowanych wewnątrz modułów dostarczanych z Pythonem. Teraz w każdej nazwie właściwa nazwa typu poprzedzona jest nazwą modułu i kropką ("."). Jeśli na przykład utworzymy gniazdo i wypiszemy wartość jego atrybutu __class__ w Pythonie 2.2, to uzyskamy:

>>> s = socket.socket()
>>> s.__class__
<type 'socket'>

W przypadku Pythona 2.3 wynik jest odmienny:

>>> s.__class__
<type '_socket.socket'>

Wyeliminowano jedną z odnotowanych niezgodności pomiędzy klasami w starym i nowym stylu: przy klasach w nowym stylu dopuszczalne są teraz przypisania do atrybutów __name__ i __bases__. Nałożone są pewne ograniczenia na to, co można przypisać atrybutowi __bases__, podobnie, jak ma to miejsce w przypadku atrybutu __class__ instancji.

17.1 Zmiany dotyczące napisów

Operator in użyty na napisach działa teraz w odmienny sposób. Poprzednio w wyrażeniu X in Y, w którym X i Y są napisami, wartością X musiał być pojedynczy znak. Teraz X może być napisem o dowolnej długości, a wyrażenie X in Y da w wyniku True, jeśli napis X jest częścią napisu Y. Jeśli X jest napisem pustym, to wartością wyrażenia będzie zawsze True (niezależnie od wartości Y).

>>> 'ab' in 'abcd'
True
>>> 'ad' in 'abcd'
False
>>> '' in 'abcd'
True

Zwróćmy uwagę, że wartość wyrażenia nie mówi nam, w którym miejscu drugiego napisu zawiera się pierwszy. Jeśli potrzebna jest taka informacja, należy użyć metody find().

Metody napisowe strip(), lstrip() oraz rstrip() pobierają teraz opcjonalny argument, określający, jakie znaki powinny zostać usunięte. Domyślnie nadal usuwane są wszystkie "puste" znaki:

>>> '   abc '.strip()
'abc'
>>> '><><abc<><><>'.strip('<>')
'abc'
>>> '><><abc<><><>\n'.strip('<>')
'abc<><><>\n'
>>> u'\u4000\u4001abc\u4000'.strip(u'\u4000')
u'\u4001abc'
>>>

(Sugestia: Simon Brunning, implementacja: Walter Dörwald)

Metody napisowe startswith() i endswith() dopuszczają teraz użycie liczb całkowitych jako parametrów określających początek i koniec sprawdzanej części napisu.

Kolejną nową metodą napisową jest zfill(), pierwotnie powstała jako funkcja w module string. Metoda zfill() dopełnia napis (zwykle będący zapisem liczby) od lewej strony zerami, tak, aby łączna jego długość osiągnęła przynajmniej podaną wartość. Operator % jest oczywiście nadal bardziej elastyczny i ma większe możliwości od tej metody.

>>> '45'.zfill(4)
'0045'
>>> '12345'.zfill(4)
'12345'
>>> 'goofy'.zfill(6)
'0goofy'

(Autor: Walter Dörwald.)

Został dodany nowy obiekt typu -- basestring. Po typie tym dziedziczą zarówno napisy 8-bitowe, jak i napisy Unicode, więc wyrażenie isinstance(obiekt, basestring) będzie miało wartość True dla napisu dowolnego typu. Jest to typ w pełni abstrakcyjny, więc nie można tworzyć instancji basestring.

Uwspólnione napisy nie są już "nieśmiertelne". Podlegają one teraz zwykłemu odśmiecaniu z chwilą, gdy jedynym pozostałym odwołaniem do napisu jest odwołanie z wewnętrznego słownika uwspólnionych napisów. (Autor: Oren Tirosh.)

17.2 Optymalizacje

Tworzenie egzemplarzy klas w nowym stylu jest teraz znacznie szybsze. Szybsze nawet od tworzenia egzemplarzy starych klas!

Metoda sort(), występująca w obiektach list, została w dużej części napisana od nowa przez Tima Petersa, przy czym nowa implementacja jest znacząco szybsza.

Mnożenie długich liczb całkowitych o sporych rozmiarach jest teraz znacznie szybsze dzięki implementacji mnożenia algorytmem Karatsuby, bardziej skalowalnym od typowego O(n*n). (Autor oryginalnej łatki: Christopher A. Craig, znaczące poprawki: Tim Peters.)

Opkod SET_LINENO został usunięty. Może to dać w wyniku drobne przyśpieszenie wykonywania kodu. Dłuższe wyjaśnienie odnajdziesz w sekcji 21. (Usunięte przez Michaela Hudsona.)

Obiekty xrange() mają teraz własny iterator, co sprawia, że zapis for i in xrange(n) jest nieco szybszy, niż for i in range(n). (Autor łatki: Raymond Hettinger.)

Zwiększono wydajność poprzez szereg drobnych zmian w krytycznych punktach kodu, takich jak użycie w pewnych miejscach funkcji oznaczonych inline, czy też usunięcie niektórych fragmentów kodu. (Implementacja: głównie GvR, wielu innych ludzi przyłożyło się do jednej lub kilku zmian.)

Wymiernym rezulatatem optymalizacji wprowadzonych w Pythonie 2.3 jest fakt, iż w teście pystone wykonuje on programy o ok. 25% szybciej, niż Python 2.2.